· 

stemmetje

Het begint alweer donker te worden en ik weet, het is tijd om zo richting mijn slaapkamer te gaan. Tanden poetsen, welterusten tegen pap en mam en dan lekker het bedje in. Echter vind ik het helemaal niet zo fijn dat het avond wordt en dat ik alleen naar mijn kamer moet gaan. Naar bed gaan, ik vind het helemaal niet fijn, eerlijk gezegd vind ik het verschrikkelijk.

 

Wanneer ik alleen ben met mijzelf betekent dat, alleen zijn met dat stemmetje in mijn hoofd. Dat stemmetje wat vertelt dat ik mijn knuffels oneindig vaak moet aanraken en moet verplaatsen voordat ik rustig in bed mag gaan liggen. Dat stemmetje wat vertelt dat ik 10 keer de lamp aan en uit moet doen want anders gebeurt er iets met papa en mama. Tellen, oneindig vaak tellen en weer opnieuw omdat het nooit goed genoeg is en nooit mag ik na 1 keer de rituelen en handelingen uitvoeren en gaan slapen. Ik ben bang, bang dat het stemmetje gelijk krijgt en wanneer ik niet luister, papa of mama dood gaan en dat ik voor altijd alleen zal overblijven. En...het is mijn schuld wanneer er iets gaat gebeuren. Ik wil dat het stemmetje mij met rust laat en stopt met praten en stopt met mij bang maken, maar het vertellen tegen papa en mama mag ook niet. Daar zal ik voor boeten, dus braaf voer ik alle handelingen uit en neemt de angst en paniek af tegen het einde van mijn rituelen. Wanneer ik echt te moe ben om nog te tellen, val ik in slaap en is de avond gelukkig weer voorbij.

 

Dit waren de gedachten, dwangmatigheden, rituelen en angsten van een meisje van 8 jaar. Dat meisje ben ik. Gelukkig gaat het beter met controleren van de angsten en gedachten en laat ik mijzelf niet meer lijden door het stemmetje dat vroeger continu aanwezig was. De dwangmatigheden waren een vorm van controle, controle om mijn angsten en paniek onder controle te krijgen.

 

Ik was ontzettend bang om mensen in mijn omgeving te verliezen, bang alleen over te blijven en mensen om mij heen te kwetsen wanneer ik niet zou luisteren naar het stemmetje in mijn hoofd. De verlatingsangst is ergens rond mijn 8e jaar begonnen toen ik een aantal mensen in mijn omgeving ben verloren en plotseling uit mijn leven zijn verdwenen. Iets wat ik niet kon begrijpen als kind en waar ik heel bang van werd. Er kwam ook geen duidelijke uitleg uit mijn omgeving en dit zorgde voor veel piekeren, angsten, nachtmerries en behoeften aan controle. De angsten die hierboven zijn beschreven kunnen nog aanwezig zijn, maar nu probeer ik deze meer toe te laten, te ervaren en te delen met de mensen om mij heen. Ook de wetenschap dat ik niet verantwoordelijk ben voor wat er gebeurt met de mensen om mij heen, geeft rust. Het herkennen en erkennen van mijn angsten en gedachten en hier mijzelf niet voor straffen voelt lichter en zorgt voor begrip vanuit mijn omgeving en begrip naar mijzelf toe.

 

Never let fear decide your future.

Reactie schrijven

Commentaren: 0